تولدم مبارک

سلام بچه ها ديروز تولدم بودم اين روز رو به خودم تبريك ميگم البته قبلش يك نفر ديگه اين تولد رو بهم تبريك گفت

من كه ديروز از مسافرت برگشتم ديگه نتونستم ديروز بيام نت ببخشيد دوستان عزيزم رقته بودم شيراز ....

فكر كنم الان بيشترتون مسافرت باشيد انشاالله كه به همتون خوش بگذره اين تعطيلات..

بچه ها اينم كيك تولدم البته قبلش كادو يادتون نره...

تولد۲۲ سالگيم مبارك

نوشته شده توسط محمد در دوشنبه هفتم فروردین 1391 ساعت 20:16 موضوع | لینک ثابت

عید نوروز است و آغاز بهار
می رسد بر گوش از دشت و دیار

صوت زیبای قناری، چلچله 
نغمه بلبل ز شوق لاله زار

سوز و سرمای زمستان شد فنا
کوهِ برفی شد دوباره سبزه زار

آن درخت خشک دیروز را نگر!
گشته امروز پرشکوفه، برگ دار

عید یعنی آنکه بی جان جان گرفت
عید یعنی بازگشت روزگار

عید، مصداق معاد است ای بشر
کو که پند گیرد کجاست آن هوشیار؟

حَیّ و مَیّ و بود و نابود دست اوست
او خداوند است و صاحب اختیار

هرکه گفت کی مرد دوباره زنده شد؟ 
غافل است از قدرت پروردگار

زین تحول ها "کیان" عبرت بگیر 
شک و تردید را بنه دیگر کنار

دوستان عزیزم دنیا را بریتان شادو شاد و شادی را دنیا دنیا برایتان آرزومندم.و همچنین امیدوارم که سال های خوبی را داشته باشیم و خنده ها جای گریه را گیرد.سال نو برای همه دوستان عزیزم مبارک.

نوشته شده توسط محمد در دوشنبه بیست و نهم اسفند 1390 ساعت 1:41 موضوع | لینک ثابت

در زمانهای قدیم وقتی هنوز پای بشر به زمین نرسیده بود

و فضیلتها و تباهی ها در همه جا شناور بودن ،

نوشته شده توسط محمد در شنبه بیستم اسفند 1390 ساعت 10:36 موضوع | لینک ثابت

وقتی که رفتم تازه می فهمی عاشقی چیه....

می شناسی عشق را بعد من می فهمی عاشقت کیه

عاقبت از غصه ی تو نقش تو قصه ها می شم

می رم و پیدام نمی شه تنها مثل خدا می شم

وقتی که من عاشق شدم با همه ی بود و نبود

تو خواب و تو بیداری ها نقش دو تا چشم تو بود

من همه جا کنار تو سایه به سایه کوه به کوه

آینه ای که دم به دم با تو نشسته روبرو

تو جونمی تو عشقمی قشنگترین بهونه ای

برای زنده بودنم تو بهترین نشونه ای

تو بهترین دلیل دل برای بودنم شدی

نبودی از تنم جدا که پاره ی تنم شدی

پرنده ی قشنگ من اگه بیای بهار می یاد

برای این شکسته دل تو سینه باز قرار می یاد

ستاره ها پایین می یان دوباره باز سحر می شه

از آسمون و از زمین به من می گن که یار می یاد

نوشته شده توسط محمد در شنبه پانزدهم بهمن 1390 ساعت 12:23 موضوع | لینک ثابت

آن لحظه ای که تمام وجودت را با رغبت تمام به من واگذار کردی

و همه انگیزه زندگی من در آن لحظه تو شدی...

و پس از آن همچنان سرگرمی ، شادی ، غم ، دلهره و عذاب زندگیم در تو نوشتم و تو هیچ نگفتی...

و چون مونسی همدلم و همراهم بودی و هیچ شکایت نکردی...

حتی در این دنیای کوچکِ تو دوستانی نیز یافتم...دوستانی همدل...که بر شوقم برای نوشتن افزود...

دو سال پیش در یک شب سرد پاییزی و بارانی دی ماه به دنیا اومدی

....وبلاگ عزیزم تولد ۲سالگیت مبارک

پی نوشت:

نوشته شده توسط محمد در شنبه بیست و چهارم دی 1390 ساعت 22:8 موضوع | لینک ثابت

كاشكی اون لحظه اخر ، اشكامو تو دیده بودی
كه شاید دلت می سوخت و حالا تو نرفته بودی
حالا بی تو پر دردم ، پر تردیدم و وحشت 

بی تو بودن خیلی تلخه ، مثل  مرگه توی غربت
همه شبهای بی تو ، اشك حسرت تو چشامه
من كه باورم نمیشه ، شایدم خوابی باهامه !
میدونم بر نمیگردی، می دونم دوستم نداری
تو همیشه دوری از من ، من خزونم ، تو بهاری
كاشكی هر لحظه كه نیستی ،ببینی چقدر ضعیفم
كه شاید دلت بسوزه ، واسه این قلب نحیفم
بی تو بدون مثل مرگه ،مثل مردن توی خوابه
عزیزم، تنهایی سخته ،مثل عشق بی جوابه
اما تو رفتی و حالا ، دیگه هیچكی رو ندارم
مثل ابرای بهاری، شب و روز دارم می بارم
می دونم عشقت بزرگه ، حتی از سرم زیاده
می دونم دلم كوچیكه ، طاقت درد و نداره
اما عاشقی همینه ، اولش خبر نمیده
واسه مردن پیش چشمات ، اون اجازه نمیگیره
رفتی اما تا همیشه ، دل بهونتو می گیره
بی وفایی اما قلبم ، همیشه واست می میره

نوشته شده توسط محمد در چهارشنبه بیست و سوم آذر 1390 ساعت 17:4 موضوع | لینک ثابت

ماه محرم

محرم ماه الفت با جنون است

چراغ کوچه هایش بوی خون است

محرم حرمت خون است و خنجر

تلاطم می کند حنجربه حنجر

دل من فدای دو دست اباالفضل

به قربان چشمان مست اباالفضل

ربود از همه ساقیان گوی سبقت

به چوگن دل ناز شست اباالفضل

غم ِ زهرا مرا سوز درون داد

دم ِ حیدر به من شور جنون داد 

 التماس دعا                                           خدانگهدار

نوشته شده توسط محمد در یکشنبه ششم آذر 1390 ساعت 1:35 موضوع | لینک ثابت

داستان قانون و منطق

نوشته شده توسط محمد در شنبه بیست و هشتم آبان 1390 ساعت 19:1 موضوع | لینک ثابت

همراه خدا خوابیده بودم؛ در خواب کتاب گذشته ام را باز کردم

و روزهای سپری شده عمرم را برگ به برگ مرور کردم.

به هر روزی که نگاه می کردم، در کنارش دو جفت جای پا بود.

یکی مال من و یکی مال خدا. جلوتر می رفتم و روزهای سپری شده ام را می دیدم.

خاطرات خوب، خاطرات بد، زیباییها، لبخندها، شیرینیها، مصیبت ها، … همه و همه را می دیدم؛

اما دیدم در کنار بعضی برگها فقط یک جفت جای پا است.

نگاه کردم، همه سخت ترین روزهای زندگی ام بودند.

روزهایی همراه با تلخی ها، ترس ها، درد ها، بیچارگی ها.

با ناراحتی به خدا گفتم: «روز اول تو به من قول دادی که هیچ گاه مرا تنها نمی گذاری.

هیچ وقت مرا به حال خود رها نمی کنی و من با این اعتماد پذیرفتم که زندگی کنم.

چگونه، چگونه در این سخت ترین روزهای زندگی توانستی مرا با رنج ها، مصیبت ها و دردمندی ها

تنها رها کنی؟ چگونه؟»

خداوند مهربانانه مرا نگاه کرد . لبخندی زد و گفت: « فرزندم!

من به تو قول دادم که همراهت خواهم بود.

در شب و روز، در تلخی و شادی، در گرفتاری و خوشبختی.

من به قول خود وفا کردم، هرگز تو را تنها نگذاشتم، هرگز تو را رها نکردم،

حتی برای لحظه ای!

آن جای پا که در آن روزهای سخت می بینی ، جای پای من است ،

وقتی که تو را به دوش کشیده بودم!»

نوشته شده توسط محمد در یکشنبه بیست و چهارم مهر 1390 ساعت 15:14 موضوع | لینک ثابت

نوشته شده توسط محمد در چهارشنبه شانزدهم شهریور 1390 ساعت 16:37 موضوع | لینک ثابت

نوشته شده توسط محمد در یکشنبه بیست و سوم مرداد 1390 ساعت 18:10 موضوع | لینک ثابت